utul mnie

czasami, kiedy wątpimy w siebie oczekujemy pomocy od drugiej, ważnej dla nas osoby. jeszcze kiedyś nie mogłam znaleźć ostoi w człowieku. wspomnienie z października 2007 roku. tak miło, że schowałam tamte wydarzenia głęboko do kieszeni.

ciemność spowiła delikatnie
izbę wieszając
strach
na krańcach rzęs
przycisnęłam głowę
do mokrej
poduszki

w blasku dogasającego
papierosa
oczami tęsknoty
spoglądam na
milczący telefon

zadzwoń i
utul mnie do snu

obecnie co wieczór słyszę ciepłe słowa, które mnie uspokajają.
i niech tak pozostanie. jak najdłużej.

pozdrawiam.